Voorbij
Ik weet nog hoe mijn moeder was
mijn moeder...groot en sterk
mijn knuistje in haar grote hand
beschermend handelsmerk
De jaren gingen snel voorbij
dat deed haar zorgen baren
dat mijn stappen werden groter steeds
steeds groter dan de hare.
En nu...in't hagelwitte bed....
weer kijk ik naar die hand
wat is het triest, dat zij thans woont
in 'n onbewoonbaar pand.
Een zwakke glimlach krult haar mond
nog eenmaal dat ze gaapt
ben "blij-verdrietig" om te zien
dat zij nu eind'lijk slaapt
G.J. Toornvliet
